Avatar

Hanneke van der Heijden

Ellen Blog’s

(Songfestival Rotterdam dinsdag 18 mei)

Is het lang geleden, is het lang geleden….?

(Teach-In; Ding-a-Dong; 1975)

Gisteravond de eerste avond van “the Eurovision Songcontest”. Samen met vriendin op de bank, een drankje, wat lekkers erbij en vol verwachting wachtend op “hoe gaan we het doen in Rotterdam?” Een uitbarsting van energie. (We hadden er met z’n allen zo’n zin in, weer een feest, na zoveel Corona maanden.) Een spektakel met al die licht- en audiovisuele effecten en goede optredens van de Nederlandse artiesten. Over de kwaliteit van veel anderen wil ik het eigenlijk helemaal niet hebben. Daar gaat deze blog ook niet over, nee zelfs niet over het Songfestival. Wel over de kracht van muziek en over het effect van licht en geluid op mijn Dystonie.

Muziek loopt als een rode draad door mijn leven. Wat zou het zijn zonder muziek. Vanaf mijn tiende ben ik actief bezig met muziek en ik heb er zelfs mijn beroep van mogen maken. Muziek maakt me blij, laat mijn tranen stromen, geeft me energie en laat me bewegen. Dat bewegen, op muziek, is nu ik dystonie heb, nog fijner dan voorheen. Als ik dans dan voel ik mijn nek niet, dan gaat mijn lijf vanzelf op de muziek, dan gaat het in beweging en voel ik me niet scheef. Af en toe even de muziek aanzetten en even swingen voelt zo fijn. Het geeft energie.

Even terug naar dat licht en geluid. Want daar word ik minder blij van. Het geknipper en het geflits zorgen ervoor dat het juist niet lekker met me gaat. Dan gaat mijn nek op hol en doet het zeer. Te veel prikkels! Ook het volume van de muziek maakt nu écht het verschil, te hard maar vooral te veel bassen. De lage tonen irriteren en maken me moe, geven me een hoofd vol watten.

Ja het is lang geleden dat we met elkaar mochten dansen in de kroeg, concert of op een festival. Ja het is lang geleden dat we samen mochten spelen in een orkest, fanfare of band. Ja het is lang geleden dat we mochten zingen in het koor maar …. We mogen natuurlijk dansen, muziek maken en zingen in de huiskamer. Het volume mag omhoog, hoeft niet. Er zijn geen lichteffecten. Maar het kan vol overgave, het is voedend en blij-makend.

Donderdag ronde twee en zaterdag de finale. Ach ik denk dat het wat “highlights” terugkijken wordt.

Ik kan beter een lekker Motown of ouderwets disconummer over de boxen laten klinken, dansje doen en lekker meezingen, dat kan natuurlijk gewoon… ach wie doet me wat! (Geen Waterloo; ABBA 1974, maar Dancing Queen)

Wil je reageren op deze blog stuur dan een berichtje naar ellensblog64@gmail.com